Financieren Verhuizen

Bijna aan het verhuizen…computer says no

Written by Xaviera

Laat ik nog één keer checken, dacht ik voordat ik hier ging tikken. Ik pakte mijn koopcontract erbij en ja hoor, mijn idee klopte. Ik kocht mijn huis in Almere op 5 mei. Nou ja, ik had natuurlijk al eerder een bod gedaan enzo. Maar op 5 mei tekende ik en de verkopers de koopakte en werd het een en ander in gang gezet.

Het is nu inmiddels 17 september. Afgelopen vrijdag zou ik de sleutels krijgen van mijn eigenste huis. Maar donderdagochtend ging mijn telefoon: een mij onbekend nummer belde mij zomaar en zonder waarschuwing. Heel even aarzelde ik: wat voor barbaar was het die mij belde in plaats van appte. Maar goed, als ondernemer moet je eraan geloven – dat telefoonverkeer – en dus nam ik op.

WTF???

“Met notaris zus en zo. Wij kunnen uw hypotheek morgen niet passeren.”

Glas rinkelt, het geluid van een brekend hart, de piepende oortoon die hoort bij ultieme stress.

“Hoe bedoelt u?” Vraag ik met de meest quasi-nonchalante toon die ik eruit kan persen. Alsof dit me elke dag overkomt weet je wel.

“Nou, uw adviseur heeft iets veranderd aan uw hypotheek en nu staat het op niet goedgekeurd en kunnen wij het geld niet op tijd krijgen.”

Dit nummer is niet bereikbaar

Er werd nog wat heen-en-weer-gekletst. Maar dat was meer voor de show. Ik hing op en belde direct mijn adviseur. Geen gehoor. Ik appte mijn adviseur. Hij las zijn berichten niet. Ik belde het hoofdkantoor van het bedrijf waarbij mijn adviseur is aangesloten. Zij zouden hem bellen, maar mij niks vertellen. Ik belde een collega van hem die bij hem op kantoor zit (maar nu ergens anders zat). Ook hij zou hem bellen, maar wist niet waar hij was. Ik belde de hypotheekverstrekker. Die konden alleen informatie verstrekken aan mijn adviseur. Weer belde ik mijn adviseur. Er werd opgenomen, maar ik hoorde niks.

Vier uur lang probeerde ik de man te bereiken die twee weken daarvoor nog tegen mij had gezegd: Meisje, maak jij je nou maar niet druk.

Meisje? Hey little man, ik ben 42….

Maar goed, ik hield mijn mond. Ik wilde gewoon dat dingen geregeld werden. Vier uur lang belde ik hem en vier uur lang kreeg ik hem niet te pakken.

“Ik sta op het punt de hypotheekverstrekker te bellen. Ik geef je een kwartier om te reageren.” Luidde mijn laatste bericht. Inmiddels had ik buikpijn, had ik me gaar gerookt en nog niks gegeten. Dat laatste is altijd een plus. Als stress je wat gewichtsverlies oplevert, moet je dat gewoon verwelkomen.

bad news everyone

Binnen 5 minuten na dat laatste bericht, hing hij aan de lijn: “ik heb slecht nieuws.”

Mijn hypotheek zou wel doorgaan, maar het zou absoluut niet op tijd rond zijn. Vrijdag zou ik de sleutel in elk geval niet krijgen. Maandag misschien ook niet. Er volgde nog wat pogingen om alles en iedereen onder allerlei druk te zetten. Maar er was geen beweging in te krijgen. Pas vrijdagmiddag 4 uur was mijn hypotheek echt geregeld. Maar tegen die tijd was ook mijn notaris geirriteerd: “Nee, we kunnen echt niet op maandag passeren. Dat wordt dinsdag.”

Ik had geen zin meer in discussie. In plaats van de verwachte verhuizing, eerste nacht in mijn nieuwe huis en inkoop van vloeren, banken en kasten, begon nu het wachten tot de langste 3 dagen van mijn leven voorbij zijn.

OMG…wat een gek*t

Voor de duidelijkheid: ik hád al een hypotheek. De aanpassing waar alles op mis is gegaan, was een overstap naar een NHG-hypotheek. Een fijn ding, want een stuk goedkoper.

En ook voor de duidelijkheid: ik heb wel 4.328.235 keer gevraagd of ik nog wat moest tekenen, doen, iemand moest bellen, geld moest regelen, een naakte dans bij maanlicht moest doen. En het antwoord was steevast nee, waarop dan bleek dat ik toch wel iets moest doen. Het is dus bijna 5 maanden geleden dat dit proces startte en op de een of andere manier, zijn we alsnog te laat.

Laaiend was ik. Geïrriteerd ben ik. Blij zal ik zijn als ik die freaking sleutel in handen heb en het verhuizen kan beginnen. Een heel weekend gemist, mensen afgezegd, bestellingen verplaatst of geannuleerd.

Herinner  me er a.u.b. aan dat ik nooit meer verhuis. Wat een onzinnig stressgedoe allemaal. Een mens kan dat niet te vaak in haar leven doen.

 

About the author

Xaviera

Van hartje Utreg, naar Almere. Dat moet avonturen opleveren. Hier deel ik ze.

Leave a Comment

1 Comment