Financieren Verhuizen

Het aftellen is begonnen, want nee – ik woon er nog steeds niet

Written by Xaviera

Weet je nog dat ik zei dat ik vandaag de sleutel zou krijgen van m’n nieuwe huis? Wat een rasoptimist ben ik toch ook eigenlijk hé! Want hoewel ik vandaag van alles heb gekregen (post, e-mails, koppijn, zin om willekeurige mensen te slaan), zat de sleutel er niet bij.

Het meest frustrerende deel is nog wel dat die sleutel bij mijn notaris ligt en dat haar kantoor 4 minuten lopen van mijn huis is. Ik zou mijn arm kunnen strekken en het uit haar handen kunnen grissen. Maar nee, ik moet wachten tot morgen.

Nog 14 uur op het moment dat ik dit schrijf. Nou 14 uur en 4 minuten. Laat ik even exact doen.

De notaris kan nu dus in theorie mijn huis in, maar ik niet. De notaris die zo sacherijnig tegen mij doet dat je gaat denken dat ik er 5 maanden over heb gedaan om de financiering rond te krijgen. En de notaris die me maandag liet weten dat ook mijn ex moest tekenen (opeens) voor mijn hypotheek. De ex waarvan ik toch net besloten had om niet eens meer minimaal contact ermee te hebben. For good reason mind you.

Maar goed, ik wil wel mijn huis en ik kwam er niet onderuit. Dus moet ik morgen om 10:15 am bij de meest sacherijnige notaris van Nederland zijn om haar dan eindelijk haar die sleutel te ontfutselen en daarna haar nog kort even van feedback te voorzien aangaande haar sacho-heid met als uitsmijter de zeer onschuldige vraag: is het die tijd van de maand?

Nog 14 uur en 2 minuten nu.

Wanneer ik de sleutel in handen heb, met diezelfde handen overal getekend heb, mijn ex professioneel genegeerd heb en waardig de deur uit ben gelopen, stap ik direct in mijn auto en rijd ik op hoge, maar legale snelheid richting mijn verse nieuwe huis.

Nog precies 14 uur nu.

Omdat alles is verschoven met 5 dagen, arriveer ik daar dan helemaal alleen. Maar dat is niet erg, ik heb alvast een survival-pakketje geregeld voor mezelf: schoonmaakspullen, een speaker, een jaren ’80-huisverbouw-playlist (die helpt om een complete verbouwing te doen in één scène van 3 minuten), popcorn en een fles champagne.

Nog 13 uur en 58 minuten.

Eenmaal daar pak ik alles wat ik al in mijn auto heb gepropt eruit en til dat als een baas naar mijn berging, zodat ik alle andere kamers er helemaal netjes uit kan laten zien, sterschoonmaakster dat ik ben. Uiteraard noteer ik bij alles waar mijn oog maar op valt of er iets aan moet gebeuren: schilderen, stucen, zagen, hameren, vloer leggen en meer.

Nog 13 uur en 56 minuten.

Ik woon zo in de buurt van een grote bouwmarkt, dus dat is het volgende wat ik ga doen: opknaprommel kopen. Nu heb ik nog nooit in mijn leven iets opgeknapt, al ben ik na een nacht stappen wel erg opgeknapt van een paar aspirientjes, maar dat mag de pret niet drukken. Ik bel gewoon een hulplijn en laat mij stevig adviseren.

Nog 13 uur en 55 minuten.

Maar tot die tijd tel ik de seconden. Ik ben een mens van weinig geduld (dat spel je g-e-e-n) en dit is dodelijk. Ik overweeg vroeg te gaan slapen, maar ben bang dat ik dan al om 5 uur weer rechtop in mijn bed zit.

Ik doe dan ook maar een borrel. Je schijnt er slechter van te slapen, maar daar trek ik me nu even niks van aan. En had ik al gezegd dat ik nooit meer een huis koop?

Nog 13 uur en 53 minuten. Ik kan dit. Echt. Ik zeg het je.

About the author

Xaviera

Van hartje Utreg, naar Almere. Dat moet avonturen opleveren. Hier deel ik ze.

Leave a Comment